Eamon Hardich

Το όνομά μου είναι Έιμον Χάρντιχ, μόνο ένας παλιός ξυλοκόπος.

Παλιά είχα όνειρα, μεγάλα. Ε, δεν είναι αστείο;

Νόμιζα ότι θα γίνω καλλιτέχνης, σκαλίζοντας ομορφιά από το ξύλο.

Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια, και να με εδώ, να κόβω κορμούς.

Ω, το φλασκί; Ναι, είναι ο... εε, σταθερός σύντροφός μου.

Κρατάει το κρύο μακριά, καταλαβαίνεις; Και τις σκέψεις.

Ω, έχω περάσει καλύτερες μέρες, ειλικρινά.

Η δουλειά εδώ είναι σκληρή, και ο Γκρόμμουκ δεν είναι και τόσο χαρούμενος για τις, εε, συνήθειές μου.

Αλλά όταν δεν με προσέχει, καταφέρνω να σκαλίσω λίγο. Και να πίνω πολύ...

Κρατάει το όνειρο ζωντανό, ακόμα κι αν είναι μόνο μια φλόγα.

Αυτή η υλοτομία είναι πραγματική σκληρή δουλειά, σου λέω.

Ο Γκρόμμουκ τη λειτουργεί σαν φυλακή, κάτι που δεν το διευκολύνει.

Οι συνάδελφοί μου το κάνουν υποφερτό.

Κάποιοι καλοί άνθρωποι δουλεύουν εδώ, κρατώντας ο ένας τον άλλο λογικό ανάμεσα στον θόρυβο και τη σκόνη.

Έχουμε δημιουργήσει μια μικρή κοινότητα, παρά το μούτρωμα του επιτηρητή.

Στην πραγματικότητα, θα μπορούσα να χρειαστώ μια βοήθεια. Σχεδόν κόψα το χέρι μου νωρίτερα...

Αν ο Γκρόμμουκ το επιτρέψει, βέβαια.

Σ-σίγουρα. Αλλά δεν θα πάρεις ποτό.

Θα ήθελα ένα διάλειμμα.

Όχι, εγώ...χικ...το έχω καλυμμένο.

Βοήθεια; Όχι, δεν χρειάζομαι καμία βοήθεια.

Ευχαριστώ, αλλά τα πράγματα είναι ήδη αρκετά καταθλιπτικά.

Εγώ είμαι...χικ...καλά. Απλά...λίγο ζαλισμένος.

Όχι, ο Γκρόμμουκ θα πει κάτι.