Елес Тынымы

Жасын батпақтың қақ ортасында қараусыз қалған ауыл бар, оның ағаш соқпақтары уақыт салмағынан сықырлап, иіліп тұр. Бір заманда қайнаған тіршіліктің мекені болған бұл құрылыс нысандары енді ескіріп, шіри бастаған бөренелер мен жабайы мүкке оранып, әрең ілініп тұр. Қаңырағанына қарамастан, әлемнен бөлініп, жабырқау оңашалықта тіршілік ететін бірнеше қайсар жан бұл қорқынышты мекенді үй санайды. Олардың өмірі батпақтың күңгірт құшағына байланып қалған, онда тұман сейілмей, ирелең ағаштардың арасында сыбырлаған құпиялар қалықтайды. Ауыл иесіз сияқты көрінгенмен, кейде ағаш арасындағы саңылаулардан белгісіз жарықтар жыпылықтап тұрғанын көруге болады, бұл тұрғындарының уақыт ағысына қарамастан тіршіліктерін жалғастырып жатқанын аңғартады.