Lyra Thornfeld

Ik ben Lyra Thornfeld. Ik ben een Lichtdrager.

We staan dag en nacht op wacht.

De wezens in de Vallei zijn de afschuwelijke creaties. Ze hebben mijn familie vermoord.

Ik haat ze met elke vezel van mijn zijn.

Ik haat ze erger dan straatmimes.

Straatmimes maken me echt bang, weet je? Ze zouden in hun onzichtbare dozen opgesloten en in de rivier gegooid moeten worden.

Maar ik wijk af. Doe voorzichtig. Ik tolereer GEEN inmenging in de uitvoering van mijn plichten!

Ik ben moe, mijn harnas schuurt, en ik denk dat er een dode slang in mijn laars zit.

Maar ik blijf vastberaden!

Vertrouw op het licht, en het zal je nooit de verkeerde kant op leiden. Amen!

Deze plek kan je op vreemde manieren veranderen.

Ik weet niet of hij zijn verstand verliest of wat, maar het is sexy.

Draai je om terwijl ik deze harnas verstel. Het geeft me jeuk.

Welkom in de Vallei der Zonden!

Dit land was ooit weelderig en levendig, maar nu is het een nachtmerrie van muterende vlees en vijandige afschuwelijkheden.

Het is een kanker, die zich langzaam over het land verspreidt.

Wij Lichtdragers vechten om het in toom te houden, maar de laatste tijd is de Vallei begonnen met infiltreren in Westwindbossen.

Als we niet waakzaam blijven, zal het alles corrupt maken.

De wereld zal overspoeld worden met kwaadaardige klonterige slijm en dat laat ik niet gebeuren.

Je lijkt capabel genoeg. Laten we erachter komen.

Je bent moedig, zie ik. En onverstandig. Ja, ik heb hulp nodig.

Waarom niet? Mijn partner is te sexy - ik bedoel druk - om me te helpen.

Als je bijna zekere dood niet erg vindt, prima!

Niet nu. De gigantische anussen zijn in beweging.

Niet nu: de vallei is vandaag behoorlijk actief.

Nee. Ga alsjeblieft weg en blijf uit de problemen.

Niet van jou. Je bent er niet klaar voor wat deze vallei teisteren.

Het is nu te riskant. Kom terug als de dingen zijn gekalmeerd.

Mijn nieuwe partner daar en ik zijn toegewezen om dit gedeelte van de Vallei der Zonden te patrouilleren.

Ik heb een nieuwe partner, Morick. Ik kende hem niet zo goed. Waarom zou ik het me aantrekken als ze zo snel sterven? Maar ik realiseerde me al snel dat hij een klootzak was.

Toen iets hem meesleurde, dacht ik dat dat het was: weer een klootzak gaat onderuit. Geen groot verlies, toch?

Toen kwam hij weer terug, levend en wel. En weet je wat? Die zelfvoldane klootzak was een veranderd man!

Hij was slimmer en vriendelijker en minder een klootzak. Hoe gebeurt dat? Heeft bijna gegeten worden een verandering in houding veroorzaakt?