Astronaut Botanist
Dialoog
Yoo-hoo!
Hé, ruimte cadet!
Hallo!
Ahoy!
Hoe zeggen ze hier hallo?
De lucht is ademhalend, ja?
Welke soort ben jij?
Het nieuws verspreidt zich snel, weet je?
Nou, dat en het feit dat je gezocht wordt voor brandstichting en je je naam moet zuiveren.
Ik heb alles wat ik nodig heb, behalve mijn crew, natuurlijk.
Eigenlijk, ja. Kan niet beloven dat het gemakkelijk zal zijn, though.
Mijn crew, het zijn niet alleen collega's - het zijn mijn vrienden. De gedachte aan hen, verloren en bang... het is te veel.
Ik begrijp het. Het is veel gevraagd. Ik... ik blijf gewoon wachten.
Maar hey, er is geen haast, toch? Behalve dat elke seconden die tikt aanvoelt als een klap in de maag.
Het voelt als een eeuwigheid sinds de crash. Tijd en ruimte hebben alle betekenis verloren.
Zeker, geen probleem. De ruimte is uitgestrekt en de tijd is... nou ja, ik heb hier genoeg van.
Nou, afgezien van het feit dat mijn radio zo nuttig is als een chocoladeteekop, gaat het wel goed.
Het is hier niet zo slecht, ik heb genoeg groene vrienden om me gezelschap te houden.
De naam is Dr. Orion Bloom, de enige echte ruimte-botanist!
Toen verscheen er een imp en viel ons hele schip aan! Belachelijk.
Maar hey, het kon erger. Zoals allergisch zijn voor zuurstof, toch?
Oh, en het recyclesysteem van mijn pak? Geweldig. Ik heb dezelfde kop koffie al zes keer gehad!
Ik kan zeker wel een hand gebruiken. Of twee. Of vier, als je die hebt.
Weet je, ik denk dat ik voorlopig wel goed zit.
Ik wou dat ik je meer over deze plek kon vertellen, maar ik ben net zo verloren als een zwarte kat in een kolenkelder.
We botsten met iets in de ruimte, het volgende wat ik weet, werd ik wakker in dit vreemde land. Het is allemaal een beetje vaag.
Er zijn flora en fauna die ik nog nooit eerder heb gezien. Het is alsof ik op een onbekende planeet ben neergestort.
Een noodlanding, wat verloren crewleden, en heel veel alien planten later, hier ben ik.
Als je wilt helpen, ik heb een klus voor je.
Je bent vriendelijk, maar ik denk dat ik het wel onder controle heb.
De isolatie, de onzekerheid - het is zenuwslopend. Elk moment is een test van mijn verstand.
Ik ben hier gestrand, zonder manier om dit vreemde landschap te navigeren of contact met hen op te nemen.
Dat is goed. Ik blijf hopen. Het is alles wat ik nu heb.
Helaas waren mijn crewleden de echte wetenschappers.
Een imp? Mijn planten gebruiken? Dat is verachtelijk...
Dus, als je mijn crew tegenkomt, geef ze mijn coördinaten door. Misschien kunnen we jouw probleem oplossen.