Seldon Moor

Jij... jij herkent me niet?

Hebben we elkaar... in dit leven al ontmoet?

Misschien was dat de laatste keer... misschien...

Elke ontmoeting vervaagt hoe vaak ik me aan jou heb voorgesteld?

Hoe vaak heb je me gedood?

Ik ben Seldon Moor... maar je bent daar inmiddels toch zeker van op de hoogte.

Ik kom steeds dichter bij een natuurlijke einde.

Dacht dat ik eindelijk deze cyclus kon ontsnappen als ik een vol leven leidde zonder JOUW inmenging.

Jij verschijnt... nou ja, het compliceert de zaken, om het zachtjes te zeggen.

Toch is er een sprankje hoop. Misschien is het deze keer anders.

Alsjeblieft, laat me deze dag ongehinderd doorbrengen. Ik smeek je.

Kwalat... meer dan een wereld, een gevangenis van mijn eindeloze kwelling.

Elk detail, elke steen, is duizend keer in mijn geheugen gegrift.

Ik wil gewoon sterven en nooit meer terugkomen! Ik wil stoppen met weer wakker worden op die verdoemde dag dat ik hier kwam!

Ik ben gedoemd om dit lijden eindeloos te herhalen.

Nee, jouw hulp... heeft altijd geleid tot mijn ondergang.

Alsjeblieft, niet! Jouw hulp heeft me alleen maar de dood gebracht.

Elke keer dat je helpt, sterf ik. Alsjeblieft, niet doen.

Ik kan het me niet veroorloven. Jouw hulp heeft nooit goed voor mij uitgepakt.

Blijf weg, jouw hulp is een vloek.

Als helpen betekent dat je weggaat, dan ja, ik heb hulp nodig.

Zeker, help me en misschien ga je dan weg.

Ja, ja, alsjeblieft, blijf gewoon niet te lang.

Alles om je weer te laten vertrekken, ja.