Roddy

Ach, jestem Roddy i, no tak... Całkowicie dowodzę tutaj armią ochotniczą!

Z wyboru, oczywiście, a nie dlatego, że jestem do tego zmuszany.

Ale nie martw się, bo mam mnóstwo fajnych umiejętności.

Na przykład... wilkołacza krew, wampirze kły, wiesz?

Pochodzę z wymiaru, w którym mamy te wszystkie rzeczy, tak.

W każdym razie, proszę, nie opuszczaj swojego posterunku.

Och, nie uwierzysz, co się stało zaledwie wczoraj!

Byłem tam, w przebraniu groźnego wilkołaka, czatując na obrzeżach posterunku.

Nagle ni stąd, ni zowąd, jakiś awanturnik ośmielił się mnie wyzwać.

Nie wiedział, że jestem też częściowo wampirem; jego siła była niczym wobec mojego sprytu.

Wydobyłem z siebie tak przerażający ryk, że odbił się echem w najgęstszych zagajnikach!

Jednym machnięciem pazura – a może to był mój smoczy ogon? – powaliłem go.

W końcu błagał o przebaczenie, obiecując, że nigdy więcej nie zakłóci spokoju naszego miasta.

Witaj w strategicznym punkcie obronnym, którym ja, yyy, zarządzam.

Dowodzę tutaj armią ochotniczą, tak, to prawda, i bronimy naszych pozycji przed... no, wszelkimi zagrożeniami.

Ten posterunek jest kluczowy dla bezpieczeństwa Riverrise, a pod moimi rozkazami wszystko jest, hmm, przeważnie bezpieczne.

Moi żołnierze są... gdzieś tam, pewnie się przegrupowują. Wrócą w każdej chwili.

Mamy plany i strategie, mnóstwo! Po prostu, yyy, dopracowujemy szczegóły.

Doceniam ofertę, ale moje pradawne dziedzictwo wyznacza mi drogę.

Nie trzeba, podróżniku. Przemierzałem wieki bez niczyjej pomocy.

Nie potrzebuję w niczym pomocy, będąc równie starym jak same mity.

Moje moce wykraczają poza śmiertelne potrzeby; przemierzam tę ścieżkę samotnie.

Dziękuję za propozycję, ale pozostaję niewzruszony, jak zawsze.

Proszę, naprawdę potrzebuję twojej pomocy!

Jestem w desperacji, czy możesz mi pomóc?

Nie poradzę sobie sam, proszę, pomóż mi!

Och, dzięki niebiosom, że jesteś. Tak, potrzebuję twojej pomocy!

Jestem w kropce, czy możesz mnie wesprzeć?