Isang Namumulaklak na Melon-drama

Pero may plano ako, alam mo? Isang napakagandang pulang rosas at isang maganda at taos-pusong awitin.

Ah, bumalik ka! Nahanap mo ba sila?

Napakalaking tulong mo! Kunin mo ang gitara at rosas bago pa ako muling mawalan ng lakas ng loob.

Baka masulyapan ko pa ang kanyang mga melon, alam mo ang ibig kong sabihin.

Heto, kunin mo ito. Isang piraso ito ng pinakamamahal kong ani ng pakwan. Pinaghirapan mo ito.

At narito ang kaunting ginto para sa iyong abala. Talagang nagpapasalamat ako.

Pinalalaki ko ang mga pakwan na ito nang buong puso ko, pero may isang bagay na gusto kong palaguin pa nang higit—si Martha—at ang kanyang mga melon.

Ang problema ay, sa tuwing susubukan kong kausapin siya, ang aking tapang ay nalalanta tulad ng isang namamatay na bulaklak.

Ano sa palagay mo? Matutulungan mo ba ako muli? Para sa pag-ibig?

Sa bulaklak at gitarang ito, sa wakas makikita ni Martha kung gaano siya kahalaga sa akin.

Ah, sayang naman. Akala ko gusto mo ng magtipon ng mga bulaklak.

Walang problema, kaibigan. Kung magbago ang isip mo, nandito lang ako kasama ang aking mga melon.

Sige, kung gayon. Baka ang puso ni Martha ay maghihintay pa nang kaunti.

Ang sistema ko ng tubig ay hindi lang ang may mga tubo. Ang problema ay ipinahiram ko ang gitara ko kay Jahri. Marahil nasa kanya pa rin ito.

At tungkol sa pulang rosas na nabanggit ko well medyo mahirap silang hanapin sa mga palumpong dito. Kahit man lang isang maganda.