Gravedigger Goldenfield

---

Naiintindihan ko, hindi lahat ay kumportable makitungo sa mga di-nabubuhay.

Likhain mo ang runang ito, hayaan mong maramdaman ko ang enerhiya nito, at marahil, bubuksan nito ang pintuan sa aking nakaraan, magbibigay-liwanag sa mga misteryong hinahanap mo.

Ngunit sa ilalim ng bulok na laman at malamig na haplos, dala ko pa rin ang bakas ng aking pagkatao. Isa itong pasaning dala ko nang may taimtim na pagmamataas.

Ang layunin ko sa buhay na ito ay magdala ng katahimikan sa mga yumao.

Sa mundong puno ng kaguluhan, tinitiyak ko na ang mga bumagsak ay makakamit ang dignidad ng mapayapang pahinga, isang huling santuwaryo mula sa kaguluhan.

Well, paano masusukat ang kagalingan kung ang mga hangganan ng buhay at kamatayan ay lumabo na?

Ang pagiging di-nabubuhay ay hindi biro, ngunit nagbibigay ito ng nakakabighaning palaisipang pansarili. Ako ay umiiral, oo, ngunit nabubuhay ba ako? Iyan ay tanong para sa mga pilosopo.

Kung nais mong tulong mula sa mga patay, kailangan mo munang tulungan sila.

Iyan ang naging realidad ko mula nang makaharap ko ang mga Fleshmancer, na humabi ng kanilang morbidong mahika at iniwan ako sa kalagayang ito.

Sa kabila ng madilim na kapalarang ibinigay sa akin, nakahanap ako ng kakaibang kapayapaan sa aking tungkulin bilang isang tagahukay ng libingan.

Sige, mas mabuti pang wag akong kakatok sa gabi.

Sige, bahala ka. Mas maraming pagkain para sa akin, sa tingin ko.

Tulungan mo akong magpahinga ang ilang kaluluwa, at marahil maiiwasan kong magmeryenda.

Walang kapayapaan para sa akin, kahit papaano... ang mga bangkay na iyon ay... nakakaakit.

Naghahanap ka ba ng lote? Mayroon akong mga alok na nakamamatay.

Oo, sa totoo lang, may trabaho ako para sa iyo.

Ang trabaho ay umabot na hanggang mata ko. Kailangan ko ng tulong.

Kung kaya ng sikmura mo, may trabaho ako.

Hindi ngayon, pero huwag kang lalayo.

Sa ngayon, maayos naman. Bumalik ka na lang mamaya.

Sa ngayon, kontrolado ko pa. Salamat pa rin.

Walang kapayapaan sa kamatayan kung ang katawan ay hindi nailibing nang maayos.

Ang sementeryo ay aking nasasakupan, puno ng mga kaluluwang ipinagkatiwala sa akin.

Sinusubukan kong huwag magpadaig sa aking mga pagnanasa bilang di-nabubuhay, pero minsan ito'y nakakatukso.

Napaka-monotonous, oo, pero nakakapagpalubag-loob din. Nagbibigay ito ng pakiramdam ng layunin at koneksyon sa mundo ng mga buhay habang tinatahak ko ang walang hanggang purgatoryong ito.

Ang sistematikong proseso ng paghuhukay, ang taimtim na paglibing - ito ay isang siklo na tumutugma sa ritmo ng paglikha at paglusaw.

Isipin mo ito, ang iyong puso ay tumatahimik, ang iyong mga ugat ay nanlalamig, ngunit nagpapatuloy ka pa rin, nakatali sa isang pag-iral na hindi buhay o kamatayan.

Ang mga alaala ng aking nakaraang buhay ay parang mga pira-pirasong panaginip, mailap at baluktot. Ngunit halos sigurado ako na ako ay isang Mystic.

Mayaman ang kaalaman sa kaloob-looban ko, isang pag-unawa sa mahiwaga at eteryal na tanging sa isang Mystic lamang maaaring taglayin.

Ngunit ngayon, pagkatapos na muling isilang sa anyong di-nabubuhay, kahit ang simpleng paghawak sa mesa ng paggawa ay nagpaparamdam sa akin ng hindi komportable.

Hinihiling ko sa iyo, likhain mo ang isang rune para sa akin. Mayroon akong resipe. Ito ay isang rune na sigurado akong lubos na pamilyar sa akin.

---

"Ang runang ito, ang Peklat, higit pa ito sa isang masalimuot na simbolo. Ito ay isang susi, isang pintuan patungo sa aking nakaraan, isang tanglaw sa hamog ng mga nakalimutang alaala."

"Maaaring tingnan mo ang nabubulok kong mukha at makita ang isang halimaw na hindi patay."

"Naiintindihan ko, walang sama ng loob. Ang aking nakaraan ay isang misteryo, sa huli."

"Tinatawag nila akong Mortimer Gloomsworth, ang tagahukay ng libingan sa Goldenfield. Isang malungkot na hanapbuhay, ngunit mahalaga pa rin."

"Mula nang lumitaw ang mga portal, ang bayan ay nakakita ng pagdagsa ng mga bagong dating... at mga bagong libingan."