Windstone Long Grey Hair
Dayalogo
Magandang araw! Ang paningin ko ay hindi na tulad ng dati. Kilala ba kita?
Sino 'yan? Eric, ikaw ba 'yan, tamad na reptilya?
Kilala ko ang malakas at galit mong mga yapak, Eddie. Kumusta ang mga pananim?
Hindi ka tunog tulad ng alinman sa aking mga anak. Sino ka?
Kumusta! Sino ka? Kasing-bulag ako ng paniki. Magpakilala ka nga!
"Ang pangalan ko ay si Gregory. Tinatawag nila akong "Gregory ANG Magsasaka". Heh. Iyan ay dahil ako ang pinaka-matagumpay na magsasaka sa teritoryo. Nirerespeto ako ng lahat. Isang karangalan ito.
Ang dahilan kung bakit ako matagumpay ay dahil nangongolekta ako ng mga artifact at alam ko kung paano gamitin ang mga ito. Kung nakakatulong ito sa bukid, itinatago ko ito.
Kung ito ay mapanganib, ibinibigay ko ito sa isang Censor o ibinabaon ko muli sa lupa.
Hindi rin ako sakim. Ibinabahagi ko ang aking magandang kapalaran sa aking mga kapitbahay. Kaya kami masagana dito. Inaalagaan namin ang isa't isa.
Nakilala mo na ba ang mga anak ko? Sila ang aking pagmamalaki at aking kalungkutan. Mahal ko silang pareho, pero pareho silang sakit ng ulo ko.
Kailangan ko silang ituwid bago ako mamatay, kung hindi ay magkakaproblema.
Ako ay isang matandang bulag na magsasakang Brownie.
Ang likod ko ay nagsasabi kung kailan uulan, at hindi ko napaliligaya ang misis sa loob ng apat na taon. Matanda na ako.
Well, maganda ang naging buhay ko. Wala akong reklamo.
Si Eric, ang anak ko, ang magmamana ng bukid na ito kapag ako ay nawala. Kailangan niyang makipagtulungan kay Eddie, ang isa ko pang anak, kung hindi ay mauuwi sa wala ang lugar na ito.
Gusto kong iwan ang isang matagumpay na negosyo kapag ako ay umalis, pero wala na akong magagawa doon.
Ito ang bukid ng pamilya.
Ito ang pinakamalaki at pinaka-matagumpay sa teritoryo.
Si Eric, ang anak ko, ang aking legal na tagapagmana. Sana hindi siya tamad, pero wala na akong magagawa.
Kung kailangan mo ng anumang bagay, pumunta ka kay Eddie, ang ampon kong anak. Medyo masungit siya, pero alam niya ang negosyo.
Maraming salamat. Ako ay naging walang magawa simula nang mawala ang aking paningin.
Ayaw kong humingi sa isang estranghero, pero tapat ang iyong boses.
Pwede ko sanang gamitin ang iyong tulong, salamat.
Oo nga, maaari. Lumapit ka. Mag-usap tayo nang pribado.
Hindi na, salamat. Ginagawa naman ng mga anak ko ang lahat ng kailangan ko. Sa huli.
Hindi ngayon. Oras na para matulog ako.
Wala akong maisip sa ngayon, pero salamat.
Sige! Ay hindi, wag na lang."