Themis

Ang pangalan ko ay Themis. Ipinanganak ako sa isang tahimik na nayon na napakalayo mula rito.

Hindi ako ang pinakamahusay na bantay, tandaan mo. Medyo kapos, kung ako'y tapat.

Sigurado akong nakuha ko lang ang trabahong ito dahil sa tatay ko... siya ang namumuno dito.

Madalas akong nadadapa sa sariling paa ko, at... oh, nasundot ba kita ng sibat ko?

Pinagtatawanan ng mga kasamahan ko ang aking "kasanayan sa espada."

Minsan sinubukan kong hulihin ang isang magnanakaw at natapos na nakababa ang pantalon ko hanggang bukung-bukong.

Sabi nila, talagang nakakatawang tanawin iyon.

Sa kabila ng lahat ng kapalpakan, seryoso ako sa tungkulin ko. Hindi lang talaga ako mahusay dito.

Eh, may mas maganda akong araw dati. Kagabi, napanaginipan kong nasaksak ako ng sarili kong sibat.

Nagising ako na may nakakainis na kati sa lugar na iyon... kakaiba, di ba?

Nangyayari ito palagi... noong isang gabi, napanaginipan kong nahulog ako sa riles ng tren.

Nagising ako na pakiramdam ko ay nabangga ako ng tren.

Lagi itong nangyayari sa akin. At si Trevor ay laging nandoon...

Pero heto pa rin ako, clumsy pa rin, at nananaginip pa rin ng kakaiba! Hindi ba nakakatuwa ang buhay?

Ang kuta na ito? Dapat itong magbantay laban sa kung anuman ang ibato sa atin ng gubat.

Pero dahil sa swerte ko, mukhang kailangan nito ng mas mahusay na bantay... tulad ng kahit sino pa.

May kung anong kakaiba sa lugar na ito... alam mo?

Baka ang mga puno, baka ako.

Yung mga tren na dumadaan malapit? Sana makasakay ako sa isa at makaalis nang malayo.

Ngunit heto ako... nadadapa pa rin sa sarili kong bota at pinapatawa ang lahat.

Nasa isang malaking problema ako dito.

Kailangan ko talaga ng suporta para, alam mo, hindi na magkamali muli.

Pagmumukhaing astig naman ako kahit minsan?

Kailangan ko ng tulong bago ako magkamali ulit!

Baka kapag magkasama tayo, hindi tayo mapunta sa... alanganing sitwasyon.

Baka matulungan mo akong magmukhang hindi gaanong... walang kakayahan.

Matutulungan mo ba akong, alam mo, hindi aksidenteng masaksak ang sarili ko?

Hindi ako matatapos na may... nakakahiya na mga sugat!

Uh, salamat, ayos lang ako—mga sikat na huling salita, di ba?

Dapat mong tanungin ang tatay ko. Siya yung naka-engrande na helmet.

Hindi na, kaya ko ito... maliban na lang kung madapa ulit ako.

Mas gusto kong hindi na isama ang iba sa mga kaguluhan ko.

Mas gusto kong mabigo mag-isa ngayon, ha!

Kaya kong tapusin ang araw na walang aberya.