Windstone Mohawk

Ang pangalan ko'y Eric. Tinatawag ako ng mga tao na tamad, pero mas gusto ko ang "relaks lang."

Ako si Gregory, anak ni Mang Magsasaka. Oo, 'yung laging sumisigaw ng pangalan ko.

Bulag na ngayon ang matanda. Mahal ko siya, pero hinding-hindi ko kukunin ang lugar niya. Sobrang daming trabaho.

Hindi ako para sa mabibigat na trabaho, pero mahusay ako sa mga kakaibang artepakto sa basement. Ang pinakamainam na gawin ay hayaan silang nakabukod, na siyang pinakamagaling ko.

Nakita mo ba ang half-brother kong si Eddie? Galit si bro dahil ako ang magmamana ng bukid at hindi siya. "Sabihin mo sa mga ninunong Brownie," sabi ko sa kanya. "Sila ang gumawa ng hangal na batas, hindi ako o si Tatay."

Sa anumang kaso, siya rin ang magpapatakbo ng bukid kapag wala na si Tatay. Sigurado akong hindi ko kayang gawin lahat ng trabahong iyon!

Puwede pang lumala. Sumisigaw na naman si Tatay, kaya ayan.

Nakapag-idlip ako kanina, kaya ayos lang ako.

Si Eddie ang gumagawa ng halos lahat ng trabaho sa bukid. Sinusubukan ko lang umiwas sa kanya.

Pare-pareho lang. Nagrerelaks lang talaga.

Gusto mo bang bumaba sa tavern, makinig ng ilang tugtugin, uminom ng ilang ale?

Ito ang aming sakahan ng pamilya. Kadalasang tahimik, maliban kung nagtatrabaho si Eddie o sumisigaw si Tatay.

May mga kakaibang bagay sa bukid, tulad ng mga delikadong artepakto sa basement.

Ngayong bulag na si Tatay, si Eddie na ang nag-aasikaso ng lahat.

Mukhang nag-e-enjoy siya, kaya hinahayaan ko siya. Hindi naman ako talaga marunong sa pagsasaka.

Kung naghahanap ka ng trabaho, baka gusto mong kausapin si Eddie. Nandito lang ako para matulog.

Sige, kung nag-aalok ka, may gusto sigurong ipagawa si Tatay.

Well, dahil nagtanong ka. May isang bagay lang.

Salamat. Kumusta ka sa totoong trabaho?

Oo nga, bakit hindi? Kahit ano para maiwasan ang sigaw ni Tatay.

Hindi na, wala akong kailangang gawin ngayon.

Salamat, pero ayos lang ako. Nagrerelaks lang.

Salamat, pero nakakaraos naman ako.

Hindi na, ayos na ako dito. Pero salamat!