Walang Ulan o Larangan ng Labanan

"Gah, maniniwala ka ba na pinasuot nila ako ng unipormeng ito? Kartero ako, hindi sundalo!"

"Ang gusto ko lang ay maghatid ng sulat, hindi magmartsa habang may riple."

Ngayon, nasilo na ako sa kaguluhang militar na ito, at magulo na ang mga ruta ko. Naliligaw na talaga ako rito sa itaas!

"Tingnan mo, nasa akin ang huling sulat na kailangan kong ihatid sa hilaga, pero kung babalik ako ay hindi na ako makakaalis."

"Sa tingin mo ba matutulungan mo ang isang matandang kartero at ihatid ang mga sulat na ito sa tatanggap sa outpost sa timog dito?"

"Baka sa wakas ay makabalik na ako sa tunay kong trabaho at iwanan ang bagay na ito sa militar."

"Ayan na nga. Hindi na talaga mapagkakatiwalaan ang sinuman ngayon."

"Sige, hayaan mong isang matandang tao na lang ang gumawa ng lahat."

"Bahala ka. Maghihintay nang matagal ang mga batang iyon."

"Ah, sa wakas may isang taong maaasahan."

Siyanga pala, kung magtanong si Roddy tungkol sa akin, sabihin sa sira-ulong iyon na namatay na ako.

"Kung hindi mo gagawin, sisirain ko ang buhay mo. Gusto mo bang makita kung ano ang mangyayari kapag hindi ka na nakakatanggap ng mga bayarin?"

"Susunugin ko ang bawat pasaporte na inorder mo kailanman."

Hoy, ikaw diyan! Ano 'yang hawak mo?

Ang aking report card!! Ito ang dahilan kung bakit tayo pumunta rito!!

Ibigay mo, tingnan natin...

Isang 'F'? Putang ina, niloloko mo ba ako?!

Sobrang hindi patas ang gurong iyon!

Ugh, ito na ang pinakamasama.

Salamat sa pagdala nito, siguro.

Oh, at ano 'to? Isang sulat para kay Pritchard?

"Mahal kong Pritchard, ako si Nanay. Umuwi ka na." Blah blah blah, wah wah wah.

Hinding-hindi kami aalis! Masaya ang pumatay ng mga tao.

Heto, kunin mo ito. Baka makatulong ito sa iyo.