வின்ட்ரீச் டெப்போ

Windreach Depot அமைதியான சீரழிவில் அமர்ந்திருக்கிறது; பழமையான மரக் காளுகள், ஊழ்மயமான குழாய்கள், மற்றும் ஒருபோத sikkerயான காலகட்டத்தின் ஆவிகளால் நிரம்பிய மறக்கப்பட்ட தொடர்வண்டி நிலையமிது. அந்த அழுகலின் நடுப்பகுதியில் அன்விர் மோர்கன் வசிக்கிறார், முன்னாள் கண்டக்டராக இருந்து கடுப்பான அப்பழுக்கான குடியிருப்பாளராக மாறியவர்; அவரை இயந்திரங்களால் மாற்றிய தொடர்வண்டி நிறுவனம் அல்லது “bloody officials” ஆகியோரை அவர் ஒருபோதும் மன்னித்ததில்லை. தடிமனான வெல்ஷ் உச்சரிப்பும் பெரிதாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட நாடகத்தன்மை கொண்ட கதைகளையும் தலையிலே சூழவைத்து, அவர் தனது நாட்களை பழைய பாதைகளில் அலையும் போதே சபோடாஜ் மற்றும் திருடப்பட்ட மதிப்பு பற்றி முணுமுணுத்தபடியே செலவிடுகிறார்.

அவருடன் இந்த இடித்துப்போன இடங்களைப் பகிர்ந்து வாசிக்கும்வர் சோஃபியா டைநடைடெக், அங்கே தங்கியுள்ள ஒரு சிறிய இல்லமற்ற குழுவின் நடைமுறைப் பொறுப்பாளார். அவளது அமைதியான கட்டளையின் கீழ், அந்தக் குழு இருசிமிழான பொருட்களையும் சேகரித்த மீட்புகளையும் வைத்து உயிர்வாழ்கிறது, ενώ அன்விர் மேலெழுந்து பேசி மகத்துவம் நிரம்பிய கதைகளினால் குழுவின் நெருப்புகளைத் தாங்கிச் செல்கிறார். இங்கு தனியாக வந்து விடாதீர்கள்… இல்லமற்றோர் ஒரு பெறுபேச்சில்லாத பெருங்கோடராக இருக்க முடியும்.