சேற்றில் ஊறிய தோற்சுவடி, ஒன்றாகப் பிடித்திருப்பதே கஷ்டம். மங்கலான கிறுக்கல்கள் ஏதோ ஓர் ஆயுதம் போன்ற கட்டுமானத்தைக் குறிப்பால் உணர்த்துகின்றன.
ஒரு வரி மட்டும் தனித்துத் தெரிகிறது:
"முதலாவது புதைந்து கிடக்கிறது... தீவுக்குள் ஒரு தீவு, அங்கே எலும்புகள் இனி பேசுவதில்லை."
அதற்குக் கீழே, மூன்றாவது துண்டு பற்றிய முடிக்கப்படாத குறிப்பு, எண்ணத்தின் நடுவிலேயே கிழித்தெறியப்பட்டதுபோல் மை படிந்து மறைந்து போகிறது.