Eamon Hardich

Naam is Eamon Hardich, gewoon een oude houthakker.

Ik had ooit dromen, grote dromen. Heh, is dat niet een grap?

Dacht dat ik een kunstenaar zou worden, schoonheid uit hout zou houwen.

Maar het leven had andere ideeën, en hier ben ik, houtblokken aan het hakken.

Oh, de fles? Ja, het is mijn... uh, constante metgezel.

Houdt de kou weg, je weet wel? En de gedachten.

Oh, ik heb betere dagen gehad, eerlijk waar.

Het werk hier is zwaar, en Grommuk is niet zo blij met mijn, uh, gewoontes.

Maar wanneer hij niet kijkt, weet ik nog steeds een beetje te houwen. En veel te drinken...

Houdt de droom levend, ook al is het maar een flikker.

Deze zaagmolen is echt zwaar, ik zeg je.

Grommuk runt het als een gevangenis, wat het niet gemakkelijker maakt.

Mijn collega’s maken het draaglijk.

Er werken hier goede mensen, die elkaar gezond houden temidden van het lawaai en het stof.

We hebben een kleine gemeenschap opgebouwd, ondanks het geknor van de opzichter.

Eigenlijk kan ik wel een handje gebruiken. Heb mijnne bijna afgehakt eerder...

Als Grommuk het toestaat, zeker.

J-jazeker. Je krijgt echter geen drankje.

Ik kan wel een pauze gebruiken.

Nah, ik heb... hic... het onder controle.

Help? Nee, ik heb geen hulp nodig.

Dank je, maar het is al somber genoeg.

Ik ben... hic... prima. Gewoon... een beetje duizelig.

Nah, Grommuk zal wel iets zeggen.