Gravedigger Goldenfield

Ik begrijp het, niet iedereen voelt zich op zijn gemak bij het omgaan met de ondoden.

Maak deze rune, laat me de energie voelen en misschien zal het de deur naar mijn verleden ontsluiten, wat licht werpt op de mysteriën die jij zoekt.

Maar onder het verrotte vlees en de koude aanraking draag ik nog steeds de restanten van mijn menselijkheid. Het is een last die ik met plechtige trots draag.

Mijn doel in deze onlevende toestand is het brengen van rust voor de overledenen.

In een wereld die barst van de chaos, zorg ik ervoor dat degenen die vallen de waardigheid krijgen van een vredige rust, een laatste toevluchtsoord van de onrust.

Nou, hoe meet je welzijn als de grenzen tussen leven en dood zijn vervaagd?

Onledig zijn is geen eitje, maar het zorgt wel voor een fascinerende existentiële raadsel. Ik besta, ja, maar leef ik? Dat is een vraag voor de filosofen.

Als je hulp wilt van de doden, moet je eerst hen helpen.

Dat is mijn realiteit sinds mijn noodlottige ontmoeting met de Vleesmanipulatoren, die hun morbide magie weefden en me in deze staat achterlieten.

Ondanks de donkere hand die me is gegeven, heb ik een vreemde rust gevonden in mijn rol als graver.

Goed, hopelijk kom ik 's nachts niet aankloppen.

Doe maar zoals je wilt. Meer voedsel voor mij, denk ik.

Help me wat zielen tot rust te brengen, en misschien kan ik snoepen vermijden.

Geen vrede voor mij, in ieder geval... die lichamen zijn... verleidelijk.

Zoek je een perkje om te kopen? Ik heb dodelijke aanbiedingen.

Ja, eigenlijk, ik heb werk voor je.

Het werk is tot aan mijn oren opgestapeld. Ik zou een hand kunnen gebruiken.

Als je er de maag voor hebt, heb ik werk.

Niet nu, maar dwaal niet te ver weg.

Tot nu toe, zo goed. Kom later terug.

Voor nu is het onder controle. Bedankt, in ieder geval.

Er is geen vrede in de dood als het lichaam niet tot rust wordt gebracht.

De begraafplaats is mijn domein, gevuld met zielen die aan mij zijn toevertrouwd.

Ik probeer niet toe te geven aan mijn ondode impulsen, maar soms is het verleidelijk.

Het is saai, ja, maar het is ook troostend. Het biedt een gevoel van doel en een verbinding met de wereld van de levenden terwijl ik deze eeuwige purgatorium navigeer.

Het methodische proces van graven, de plechtige daad van begraven - het is een cyclus die weerklinkt met het ritme van schepping en vernietiging.

Stel je dit voor: je hart valt stil, je aderen worden koud, en toch ploeter je voort, gebonden aan een bestaan dat noch leven noch dood is.

Herinneringen aan mijn vorige leven zijn als gefragmenteerde dromen, ongrijpbaar en vervormd. Toch ben ik bijna zeker dat ik een Mystic was.

Er is een schat aan kennis diep in mij, een begrip van het arcane en etherische dat alleen toebehoort aan een Mystic.

Maar nu, na opnieuw geboren te zijn in deze onlevende vorm, vult zelfs de simpele handeling van het aanraken van de ambachtstafel me met ongemak.

Ik vraag je, maak een rune voor me. Ik heb het recept. Het is een rune waarvan ik zeker weet dat ik er diep mee vertrouwd was.

Deze rune, de Littekens, het is meer dan alleen eenintricate symbool. Het is een sleutel, een poort naar mijn verleden, een baken in de mist van vergeten herinneringen.

Je zou naar mijn verrottende gelaat kunnen kijken en een ondode monsters zien.

Ik begrijp het, geen hard feelings. Mijn verleden is tenslotte een mysterie.

Ze noemen me Mortimer Gloomsworth, de grafdelver van Goldenfield. Het is een sombere bezigheid, maar desondanks essentieel.

Sinds de portalen heeft het stadje een toestroom van nieuwkomers gezien... en nieuwe graven.